لبخند بر چهره ،گلا رو با روح لطیفش ،آب می دهد، میگه:گل خوشگلم، قشنگم،زیبای خفته،شکوفا شو، بخند‌. با دستش، گل رو نوازش می کنه و می گه:نازی ، نازی ، نکند تو گل پیازی، اینا رو که می گه، به طرز عجیبی سبزی رنگ گل،شفاف تر و شفاف تر میشه،حالا نمی گه:گل رو با آدم مقایسه کن، نه ، ولی؛می گه: همون جور که گل با محبت جان می گیره، انسان هم با محبت، دلگرم می شه، شاد و بشاش و پر انرژی می شه، گاهی حداقل به اندازه گل ها به خودت محبت کن، مهربان باش، تو هم یک گلی! برای خودت گل بگیر، یا برای خودت یک گل نقاشی بکش!

چه گلی دوست داری؟