نامه ۴۶
سلام داعیالله عزیزم!
قبول دارید دیروز، روز عجیبی بود؟ من خیلی میترسم… از خودم.
چند روز پیش بستهای پستی فرستادم. دیروز به دست گیرنده رسید ولی می گفت: مأمور پست از او دوباره پول گرفته، در حالیکه کرایه قبلاً پرداخت شده بود.
هنگ کردم! با تعجب پرسیدم: چرا؟ مگه روی بسته ننوشته هزینهش پرداخت شده؟ گفت: «چرا، ولی مأمور گفته: فلان قدر روی بسته نوشته .»
گفتم: «مطمئنی؟ روی بسته نوشته مبلغ ۳۸٬۹۹۵ تومان توسط پست دریافت شده.»
اما مأمور پست به پسر ۸ سالهی گیرنده گفته: «اینقدر کرایهاش میشود، ولی پول خرد ندارم»، بعد هم تراول پنجاهتومنی را گرفته و رفته.
گیرنده ناراحت بود… از یک طرف میگفت: «کشور ما قانون نداره!»
از طرف دیگر گفت: «اشکالی نداره، صدقهی بچههام.»
اما من حس کردم ته دلش ناراضیه.
بهش گفتم: «اتفاقاً کشور ما قانون داره، لطفاً شمارهی اون مأمور پست رو بده.»
شماره را فرستاد.
زنگ زدم ۱۹۳، گفتم: «مأمور پست از گیرندهی من پول گرفته در حالی که پرداخت در محل نبوده.»
گفتند: «برو فلانجا شکایت کن.»
گفتم: «شمارهی مأمور رو دارم.» گفتند: «به خودش زنگ بزن.»
زنگ زدم. صدای جوانی خسته بود. پرسیدم: «چرا از گیرندهی من پول گرفتی؟»
«پرسید: کدوم گیرنده؟ گفتم: فلانی. گفت: اشتباه شده!»
ترس توی صدایش معلوم بود. گفت: «بگو شمارهکارت بفرسته، واریز کنم.»
گفتم: «اگه واریز نکنی، شکایت میکنم به ادارهی پست.»
حدود دو ساعت بعد، گیرندهام پیام داد که پول برگشته است.
از نظر من، حقالناس حقالناس است — چه پنجاه تکتومنی، چه پنجاههزار تومنی. «میدانید صاحب الزمانم؟ اگر واقعاً پرداخت در محل بود، طبق قانون باید با کارتخوان انجام میشد، نه به این شکل گفتنِ 《خُرد ندارم.》
خوشحال شدم که واسطه شدم و حق را به صاحبش رساندم، اما از درون نگرانم.
خدایا، شما شاهدید… من از حقالناس واقعاً میترسم.
لطفا منو راهنمایی کنید.
یه نشونه، یه راه، یه کلامی… چیزی که بفهمم در مسیر درستم یا نه.
«میترسم از بیتوجهیهایی که شاید نفهمم خطاست…»
امام مهربانم! من از خودم میترسم، از لحظههایی که شاید غفلت کنم. از شما میخواهم راهی نشانم دهید، تا همیشه وجدانم بیدار بماند و حق هیچکس حتی در قطرهای از نان حلال، بر گردنم نماند.
اگر این ترس و این دلهره نعمت است، پس خدایا، آن را از من نگیر. فقط یاریام کنید تا درستتر، پاکتر و آگاهتر زندگی کنم.
سلام خدا بر شما و بر اجداد پاکتان. 🌹
وبلاگ متولد 25 بهمن 1398 است .