چیزی که در این فضا، مثل سیر ، سرکه و چشمه می جوشد، در وبلاگ های دور و اطرافمان، چیه؟!

خودم می گویم: افسردگی، غم و اندوه، ناامیدی، شکست، و...

برای امتحانی هم که پای نوشتارهای این وبلاگ ها، بنشینیم، با ردپای پر رنگ اصطلاحِ "عشق مجازی"، روبه رو می شویم!

طرف، نه قیافه ، نه زبان بدن ، نه حتی نوع گفتار طرف دیگر را دیده، آن وقت ؛ گرفتار شده، آن هم گرفتار مطالب عاشقانه بی نام و نشان به سرقت رفته که یهویی درج شده ، و یا عکس صفحه پروفایلی که چند وقت یک بار تغییر می کند و معلوم نیست برای خود فرد است یا که چه؟!

شاید، به اندازه انسان های روی زمین، از نعمت ارزشمندی چون "عشق" تعریف وجود داشته باشد. از نظر من، نام هر حس زودگذری، هر چه باشد، عشق نیست؛ و البته، در ارتباطی که خداوند پاک و منزه وجود دارد، عشق هست!

چطور عشق مجازی ، شکل می گیرد؟! بهتر است نگاهی بندازیم به یک قصه بلاگفایی. به هیچ عنوان قصد قضاوت نداریم. دختر خانم قصه بلاگفایی ما، یک وب اصلی داشت. و وبی که بنده با آن موجه شدم ، وب موقتش بود. در وب موقت، آنچه از دل می آمد را یه جا می ریخت روی صفحه. نفرین می گفت به آقایی که مثلا عشقش بود. از یک رابطه ۵ ساله نوشته بود. دختر خانم ۳۷ ساله بود. آقا هم نمی دانم، ولی مطلقه بود. مثل اینکه هر وقت بینشان دعوا شده نمی دانم سر چه، دختر خانم پیش قدم شده برای عذر خواهی. پس از ۵ سال آقا فرمودند : برو به سلامت، ما به درد هم نمی خوریم، تمام!

خب، از آن جا که بنده وب دختر خانم را دیگر مطالعه نکردم، نمی دانم چه شد و جزئیات دیگر چه بود و کلا نام وب را گم کردم! برای همین از فرضیات کمک می گیریم تا به پاسخ احتمالی برسیم!

ادامه دارد....